Het lijkt een onschuldige vraag, maar voor een Projector van 45+ kan het een ingewikkelde zijn.
Ken je dat soort situaties?
Aan tafel. Op een verjaardag. Half tussen twee gesprekken in. Alsof het niks is.
Wanneer ga jij met pensioen?
Jij gaat nu vast ook stoppen met werken toch?
Gezellig relaxen en vakantie houden? of…Hoe lang moet jij nog?
Dat soort vragen heb ik de laatste jaren veel gehoord.
Maar bij mij was het niet niks. Zo’n simpele vraag.
Die vraag kwam binnen als een steek. Bam!
Want wat ik dacht, maar niet zei, was:
“ga lekker zelf met pensioen. Ik moet nog beginnen.”
Zo voelt het.
De afgelopen jaren heb ik dat vaker meegemaakt.
En ik snap het ook wel. En het is natuurlijk altijd goed bedoeld, maar toch…
Mensen om me heen zijn bezig met afbouwen.
Met minderen.
Met stoppen.
Maar ík niet.
En dat is niet omdat ik nog zo nodig door moet. Of iets te bewijzen heb.
Nee. Het is omdat ik voor mijn gevoel nog niet eens écht begonnen is. Alsof ik nog steeds niet echt mijn eigen ding heb kunnen doen.
Pas een paar jaar geleden ontdekte ik waarom ik steeds vastliep.
Keer op keer.
Waarom ik steeds weer met dat gevoel rondliep.
En precies dát werd het begin van het werk dat ik nu doe.
Of eigenlijk: nog te doen heb.
Dus ja…
Ik voel me alsof ik net begonnen ben. Ook al ben ik de 50 ruim gepasseerd.
En dan krijg je die vraag.
Op een moment dat je voelt: ik ben er nog niet. Ik begin net.
Dat is een raar punt.
Want probeer dat maar eens uit te leggen.
Dat je rond de vijftig bent. Of zestig.
En dat stoppen geen optie is.
Omdat je dan iets van jezelf achterlaat wat nog niet eens echt vorm heeft gekregen.
Dat je voelt:
“Ik heb meer te brengen dan er nu uit komt. Maar ik weet niet hoe ik daar bij kom.
Hoe ik het kan laten werken. En wát ik ook probeer, het ontglipt me steeds weer.
Maar als ik nu opgeef dan geef ik mezelf op en verdwijn ik.”
Dat gevoel heb ik heel lang gehad.
Alsof ik nog niet aan de beurt was geweest.
En dat is niet een beetje frustrerend.
Dat is écht frustrerend.
Want aan de buitenkant lijkt alles toch normaal?
- Je werkt.
- Je doet dingen.
- Je bouwt van alles op.
- je hebt verantwoordelijkheid gedragen.
- Je bent er geweest voor anderen.
Maar vanbinnen…
voelt het alsof je er nét naast zit. Steeds op de verkeerde stoel.
Je bent nog niet klaar.
Alsof je steeds weer aan de zijlijn staat.
Alsof je weet dat je iets kunt maar je krijgt het niet echt te pakken.
En het lastigste is misschien nog wel:
je kunt het niet uitleggen.
Niet aan anderen.
Maar ook niet aan jezelf.
En om het daarmee nog ingewikkelder te maken: je krijg eerder weerstand of commentaar dan begrip als je het toch probeert uit te leggen.
Tja, hoe kan het ook anders?
Want wat zeg je dan?
Dat je voelt dat er meer in zit, maar je kunt het niet concreet maken.
Dat je dingen ziet en kunt, maar niemand vraagt ernaar.
Dat je talent hebt, maar je kunt het niet verzilveren. Laat staan: bewijzen!
Succes ermee.
De wereld werkt daar niet op.
De wereld vraagt:
- Waar is je bewijs?
- Wat heb je gedaan?
- Wat kun je laten zien?
- Hoe weet je dat?
- Wie zegt dat jij dat kan?
Dus ga je je aanpassen.
Je gaat twijfelen.
Aan jezelf.
Je denkt dat je niks kan. Of in ieder geval niet goed genoeg.
Want je hebt er geen vorm voor.
Geen papiertje.
Geen resultaat dat je kunt laten zien.
Dus wat is dan je bewijs?
En ondertussen doe je echt je best.
Je werkt hard. Misschien wel harder dan anderen. In de hoop dat dat het verschil zal maken. Maar nee, meestal juist niet.
Het voelt nooit alsof je op de juiste plek zit.
- Je gaat dingen doen die een beetje kloppen.
- Je duwt jezelf in vormen waar je nét in past.
- Je probeert mee te doen.
- Door te zetten.
- Flink te zijn.
- Aan te passen.
Tot het niet meer gaat.
En dat begint het zich te wreken in bitterheid, ongeduld, lichamelijke klachten, burn-out of bore-out. Verkeerde dingen eten, chagrijnig worden.
Nou ja verzin het maar.
En ergens komt die vraag terug.
Waarom ben ik nooit echt tevreden?
Waarom voelt het alsof ik altijd iets anders zoek?
En soms hoor je het ook van buitenaf:
- Wat wíl je nou eigenlijk?
- Waarom moet je altijd iets anders dan de rest?
- Waarom denk je dat je het beter weet?
- Waarom blijf je niet gewoon bij wat je doet?
En ondertussen…
voel je je ongezien.
En als dat lang genoeg duurt gebeurt er iets met je.
Je wordt moe. Of vlak.
Of juist scherp vanbinnen.
En je gaat twijfelen. Vooral aan jezelf.
Ik heb dat allemaal gekend.
Tot ik op een punt kwam dat ik alleen nog maar voelde:
“Dit niet meer, zó wil ik het niet meer”
Maar wat dan wel?
En HOE dan wel?
Geen idee.
En precies daar kwam Human Design.
Projector.
Met een 1/3 profiel.
Leren door vallen en opstaan.
Nee, het is geen gebrek. Het is een talent.
Eindelijk woorden voor iets wat ik al die tijd al voelde maar niet kon plaatsen.
Maar het was nog niet klaar. Ook al dacht ik eerst van wel.
Het begon daar pas.
- Want ineens viel er van alles op z’n plek.
- Waarom ik dingen zag die anderen niet zagen.
- Waarom ik steeds op plekken zat waar het net niet klopte.
- Waarom ik me zo vaak een buitenstaander had gevoeld.
Niet omdat er iets mis was met mij.
Maar omdat het niet voor mij gemaakt was. Omdat ik gewoon het verkeerde werk deed bijvoorbeeld. En een hekel had aan het huishouden en meer van die dingen.
En dat zijn momenten dat er steeds meer gaat bewegen. De goede kant op.
En wat ik nooit had gedacht: het is mijn werk geworden.
Waar ik me eerst bezig hield met strategie, implementatie en online ondernemen doe ik dat nu in combinatie met mijn huidige werk:
Andere Projectors helpen hun eigen richting vinden wanneer het systeem waarin ze zitten niet meer bij hen past.
Zodat ze kunnen werken en ondernemer van uit wie ze werkelijk zijn en niet wie ze dénken te moeten zijn!
Maar ik weet dat er nog veel vrouwen van boven de 45 Jaar zijn die helemaal nog niet weten dat Human Design bestaat,
of die niet weten dat ze een Projector zijn.
Of die ooit hun chart hebben opgevraagd maar zich niet realiseren dat dit belangrijk kan zijn.
Want juist als je boven de 45 bent kun je steeds sterker gaan voelen dat er dingen beginnen te wringen, en nee dat ligt niet zomaar aan je leeftijd of de overgang.
En precies daarover ga ik hier schrijven, zodat een ander al die jaren waarin ik heb lopen te strugglen niet hoeft door te maken.
En dan komt die vraag weer.
Wanneer ga jij met pensioen?
Nou, voorlopig dus niet.
Dus als je denkt: “misschien ben ik te laat?” Misschien ben je precies hier op het goede moment.
En als je voelt dat dit een moment is voor een persoonlijk gesprek dan kan dat hier
nieuwsgierig naar wat Human Design of wat een Projector is? Hier lees je meer
